หน้ารวมบทความ
   บทความ > คอลัมน์สาระขัน > อยากได้กลับไม่ได้
กลับหน้าแรก
 

นิตยสาร : สาวิกา
Vol. : สิงหาคม ๒๕๔๖

คอลัมน์ สาระขัน : อยากได้กลับไม่ได้
By : สามสลึง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดขึ้นในต่างประเทศ

เด็กคนหนึ่งมีบ้านอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน แต่ไปโรงเรียนสายเป็นประจำ เช้าวันนี้ก็เช่นกัน อากาศหนาวจัดมาก แล้วเขาก็มาสายอีกตามเคย ครูจึงถามเด็กคนนี้ว่าทำไมมาสาย

นักเรียนตอบว่า “ครูครับ วันนี้ผมตื่นแต่เช้า ตั้งใจจะมาโรงเรียนให้ทัน แต่หิมะเป็นเหตุครับ”

“อะไรกัน” ครูแย้ง “ทุกคนก็เจอหิมะเหมือนกับเธอ แต่ไม่เห็นมีใครมาสายเลย”

“คืออย่างนี้ครับ หิมะมันตกจนพื้นเป็นน้ำแข็งเต็มไปหมด ทีนี้พอผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก็ลื่นถอยหลังสองก้าว เป็นอย่างนี้ทุกทีเลยครับ”

“แล้ววันนี้เธอมาถึงโรงเรียนได้ยังไง” ครูสงสัย

“ผมเดินจนเหนื่อยมาก เลยตัดสินใจหันหลังเดินกลับบ้าน มารู้ตัวก็ถึงโรงเรียนแล้วครับ”

ติ๊ต่างว่าเด็กน้อยพูดจริง เขาอยากไปโรงเรียน แต่ยิ่งอยากถึง กลับไม่ถึง ครั้นตัดสินใจหันหลังกลับ เลิกคิดที่จะไปโรงเรียน แต่แล้วก็มาถึงโรงเรียนจนได้ ใจอยากถึงบ้าน แต่ตัวกลับไม่ถึง

เคยสังเกตไหม อะไรที่เราอยากได้มาก ๆ สุดท้ายกลับไม่ได้ ยิ่งอยากจะนอนให้หลับ พยายามข่มตาข่มใจให้หลับ แต่กลับตาสว่าง ยิ่งอยากไม่ให้คิด มันกลับคิด มีอะไรมากระทบใจจนโมโหโกรธา หรือเศร้าโศกเสียใจ อยากจะลืมมัน แต่มันกลับยิ่งผุดโผล่รบกวนจิตใจ

ชีวิตดูเหมือนจะเล่นตลก ถ้าเป็นฝรั่งก็ต้องบอกว่า god must be crazy แต่ใครจะเล่นตลกหรือไม่ก็ตาม ชีวิตก็มักจะเป็นอย่างนี้ ยิ่งอยากถึง จ้ำเอาจ้ำเอา กลับถึงช้า แต่พอไม่สนใจที่จะให้ถึงเร็ว ๆ มันกลับถึงไวกว่าปกติ ที่จริงมันก็ถึงตามกำหนดปกตินั่นแหละ ไม่ได้ช้าไม่ได้เร็วกว่าเดิม แต่พอเราไม่ใส่ใจกับเวลา ก็รู้สึกว่ามันถึงเร็ว

ที่จริงแล้ว ถึงเร็วหรือถึงช้า เป็นเรื่องของความรู้สึกมากกว่า เมื่อใดที่เราอยากให้ถึงไว ๆ ใจจะจดจ่ออยู่แต่นาฬิกา ก็เลยรู้สึกว่านาฬิกาเดินช้าราวกับคลาน แต่พอไม่สนใจมัน เวลาครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมงก็ดูไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ ยิ่งลืมนาฬิกาไปเลย เวลา ๗-๘ ชั่วโมงก็เท่ากับวูบเดียวเท่านั้น อย่างที่เรามักรู้สึกทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันจันทร์ว่ากลางคืนผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ด้วยเหตุนี้หนึ่งชั่วโมงของหนุ่มสาวที่กำลังพลอดรักกัน กับหนึ่งชั่วโมงของคนที่กำลังคอยคู่รัก จึงต่างกันราวฟ้ากับเหว

ลองนึกอยากได้อะไรสักอย่าง ถ้าอยากได้มาก ๆ จะรู้สึกเลยว่ากว่าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย บ่อยครั้ง มันกลับห่างไกลไปเรื่อย ๆ ด้วยซ้ำ คนที่อยากรวยมาก ๆ มักจะรู้สึกว่ายังไม่รวยเสียที ทั้ง ๆ ที่มีเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน ก็ยังรู้สึกจนอยู่ เพราะสมบัติที่ได้มานั้นยังน้อยกว่าที่ต้องการ คนอย่างบิล เกตส์ อาจจะรู้สึกว่าตัวเองจนอยู่ เพราะที่มีอยู่มากมายมหาศาลนั้นยังไม่สมอยาก

นี่เป็นปัญหาเดียวกับคนที่ต้องการความรัก ยิ่งอยากให้แฟนรักมาก ๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าแฟนไม่รัก ทั้ง ๆ ที่แฟนก็รักเขามาก แต่ความรักที่เขาได้นั้นยังไม่จุใจ คนที่รู้สึกแบบนี้ ในที่สุดมักจะลงเอยด้วยการสูญเสียคนรักไป เพราะเอาแต่เรียกร้องความรักความเอาใจใส่จากแฟนไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อน แฟนพูดจาไม่ถูกใจก็หาว่าแฟนไม่รัก ตัดพ้อต่อว่าจนแฟนอึดอัดระอาใจ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลาจากเขาไป เข้าตำราว่ายิ่งอยากได้ความรัก ก็ยิ่งไม่ได้ความรัก

ส่วนคนที่ไม่อยากได้ความรัก ทำตัวเป็นธรรมชาติ เอื้อเฟื้อเกื้อกูลด้วยความจริงใจ กลับมีเสน่ห์ และกลายเป็นที่รักของผู้คนมากมาย นี่ก็เข้าตำราว่า ยิ่งไม่อยากได้ กลับไม่ได้

คนที่เสียสละ ให้ความสุขแก่ผู้อื่น โดยไม่หวังตอบแทน จึงกลายเป็นคนร่ำรวย เพราะยิ่งเขาให้ความสุข เขากลับได้ความสุขกลับมา ยิ่งเขาให้ความรักความเมตตาแก่ผู้อื่น เขากลับได้ความรักความเมตตาจากผู้คน

คนดีที่น่ารักคือคนที่ทำดีโดยไม่สนใจให้คนอื่นรับรู้ แต่ถ้าอยากให้ผู้คนรับรู้หรือจดจำเมื่อไหร่ ก็ยิ่งจะห่างไกลจากความดีและความน่ารัก อย่างคนในเรื่องข้างล่าง

บุญชัยกล่าวกับชิดชนกว่า

“ที่รัก ทำไมคุณถึงชอบพูดถึงความผิดพลาดในอดีตของผมอยู่ตลอดเวลานะ ผมคิดว่าคุณยกโทษให้ผมและลืมมันไปแล้วเสียอีก”

ชิดชนกตอบว่า

“ฉันยกโทษให้คุณและลืมทุกอย่างไปแล้วจริง ๆ แต่ฉันต้องการย้ำให้แน่ใจว่าคุณไม่ลืมว่าฉันได้ยกโทษให้คุณและลืมความผิดนั้นไปแล้ว”

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved