คิดถึงหลวงพ่อ >
ถึงแม้งานจะล้มเหลวแต่หลวงพ่อไม่ล้มเหลว
กลับหน้าแรก

ถึงแม้งานจะล้มเหลวแต่หลวงพ่อไม่ล้มเหลว
วิชัย นาพัว

หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทอีสาน พื้นที่ที่การเดินทางเข้าถึงแสนยากลำบาก เพราะหมู่บ้านตั้งอยู่บนภูเขาสูงนามว่าภูแลนคา  ดินแดนที่ใครต่อใครขนานนามว่าไกลปืนเที่ยง คนธรรมดาน้อยคนนักที่จะกล้ามายืนดินแดนแห่งนี้ ทั้งความอดอยากของผู้คนที่หนีจากบ้านเกิดมาแย่งชิงที่ดินทำกินในผืนป่าภูแลนคาจังหวัดชัยภูมิ และยังมีไข้มาลาเรียที่คร่าชีวิตคนที่นี่ไปจำนวนไม่น้อย โดยเฉพาะเด็กๆ ที่ต้องเข้าป่าไปถางไร่กับพ่อแม่ หลายคนตายเพราะไข้ป่า และอยู่ห่างไกลโรงพยาบาล 

ต่อมามีพระหนุ่มจากพื้นราบเดินทางธุดงค์ขึ้นมาบนเขาแห่งนี้  ท่านได้พบเห็นความยากลำบากของชาวบ้านที่ต้องนำลูกหลานไปทำไร่ในที่ห่างไกล วันหนึ่งท่านเดินสำรวจบริเวณเขา พบสองสามีภรรยาคู่หนึ่งนั่งริมลำน้ำด้วยสีหน้าเป็นกังวล  เมื่อท่านเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่ามีเด็กน้อยกำลังป่วยหนักในอ้อมกอดแม่  ท่านพยายามช่วยเหลือแต่ก็สายไป เด็กช็อคเพราะไข้สูงเกินกว่าที่ช่วยไว้ทัน พ่อแม่ต่างร้องไห้คร่ำครวญ เป็นภาพที่น่าสลดใจอย่างยิ่ง

จากเหตุการณ์นั้น ทำให้ท่านสงสารเด็กๆ ที่ต้องมาตายก่อยวัยอันควร และต้องการตอบแทนชาวบ้านที่ให้ข้าวให้น้ำแก่ท่าน ท่านจึงชักชวนชาวบ้านให้นำลูกหลานมาฝากไว้ที่วัดก่อนออกไปทำไร่แล้วค่อยกลับมารับในตอนเย็นท่านจะดูแลให้ ระหว่างวันท่านก็สอนให้เด็กๆ หัดเขียน ก ไก่  ข ไข่ พาปฏิบัติธรรม เดินจงกรม ตกบ่ายก็คั้นน้ำเต้าหู้ให้เด็กได้ดื่มกันก่อนกลับบ้าน ผมเป็นเด็กที่พ่อแม่นำไปฝากไว้กับท่านเช่นกัน

พ่อแม่สอนให้ผมเรียกท่านว่าหลวงพ่อใหญ่ ชาวบ้านเรียกท่านว่า หลวงพ่อคำเขียน หรือไม่ก็เรียกท่านว่าหลวงพ่ออ้วน  หลวงพ่อใหญ่ใจดีไม่เคยตีเด็กๆ  เมื่อเราทำผิด ท่านก็จะว่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มเย็น บางครั้งท่านก็ให้เราขี่คอเล่น แต่กิจกรรมที่เด็กๆ ชอบมากที่สุด และทำให้อยากมาวัดทุกวันทั้งที่บางวันพ่อแม่ก็ไม่ได้ไปทำงานในไร่ ก็คือการฟังนิทานจากหลวงพ่อ ทุกคนต่างตั้งใจฟัง ไม่คุยกัน เพราะกลัวตามเรื่องไม่ทันแล้วจะเอาไปเล่าต่อไม่สนุก หลังจากนิทานจบก็จะมีคำถามจากหลวงพ่อว่าเราได้เรียนรู้อะไรจากนิทานเรื่องนี้ พวกเราแย่งกันตอบอย่างสนุกสนาน

นอกจากอยู่ที่วัดแล้ว ตีห้าของทุกเช้าจะได้ยินเสียงหลวงพ่อพูดผ่านหอกระจายข่าวของวัด ปลุกให้ชาวบ้านตื่นด้วยประโยคน์ที่ได้ยินจนคุ้นหูเป็นภาษาอีสานว่า ตื่นๆ ตื่นเซ่าได้งานหลาย ตื่นสายได้งานหน่อย เจริญสุขสวัสดีชาวบ้านล่านถิ่น (ล่านถิ่น หมายความว่าที่นี่มีชาวบ้านอพยพมาจากที่ต่างๆทั่วภาคอีสาน)  หลังจากนั้นท่านก็เริ่มคุยในประเด็นต่างๆที่ท่านตั้งใจไว้ ส่วนใหญ่เป็นการประกอบอาชีพ ไม่ก็เรื่องธรรมะ หลวงพ่อพูดกับชาวบ้านที่วัดตอนเช้าแบบนี้มาสามสิบปี จนเป็นสิ่งคุ้นเคยสำหรับชาวบ้าน  วันใหนไม่ได้ยินเสียงหลวงพ่อพูดตอนเช้า เป็นอันรู้กันว่าวันนั้นหลวงพ่อไม่อยู่วัด (เด็กๆ ก็ได้โอกาสชวนกันไปขโมยมะม่วงวัด...ฮา!)

ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากหลวงพ่อ ท่านสอนให้รักต้นไม้ รักษ์ป่า แม่น้ำลำธาร ท่านบอกเสมอว่างานของท่านล้มเหลว  สอนคนการพนันเลิกเหล้า เขาก็กินอยู่  ดูแลป่าป่าก็หมด แต่ถึงแม้งานจะล้มเหลวแต่ตัวท่านไม่ล้มเหลว และภูมิใจที่ได้ทำอย่างเต็มที่ 


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved