คิดถึงหลวงพ่อ >
หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ ผู้ฟังเด็กเทศน์
กลับหน้าแรก

หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ ผู้ฟังเด็กเทศน์
โดย วีรพงษ์ เกรียงสินยศ

ผมบวชเรียนหนีร้อนไปพึ่งร่มเงาพระพุทธศาสนาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี ๒๕๓๖ ด้วยคุ้นเคยกับหลวงพี่ไพศาล วิสาโล จึงอยากได้ท่านเป็นครู และอยากอยู่ใกล้ชิดธรรมชาติสัมผัสป่าเขา ไม่อยากอยู่วัดในกรุง จึงมุ่งหน้าเดินทางไปพำนักและปฏิบัติธรรมที่วัดป่ามหาวัน (ภูหลง) เป็นเวลา ๑ ปีเต็ม

กิจวัตรพระใหม่อย่างผมนอกจากพยายามฝึกสมาธิ เดินจงกรม และสวดมนต์แล้ว ยังได้สวมบทบาทนักอนุรักษ์ธรรมชาติโดยการนำของหลวงพี่ไพศาลร่วมกับพระทั้งวัด (สมัยนั้นมีกัน ๔-๕ รูปเท่านั้น) คอยออกเดินทางไปดับไฟป่า(ที่ชาวบ้านทำไร่ปลูกมันชอบจุดไฟถางที่) และคอยตรวจตราดักชาวบ้านที่ชอบมาดักยิงสัตว์ในวัด แต่เมื่อวันเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงเข้าพรรษา จำได้ว่าปีนั้นหลวงพ่อคำเขียนจำพรรษาที่วัดป่าสุคะโต หลวงพี่ไพศาลจำพรรษาที่วัดป่ามหาวัน

อยู่มาวันหนึ่งหลวงพ่อคำเขียนเดินทางมาที่วัดป่ามหาวัน ค้างแรม ๑ คืน รุ่งขึ้นเป็นวันพระ ซึ่งปกติจะมีญาติโยมชาวบ้านมาทำบุญถวายอาหารเต็มศาลา พิธีกรรมทุกวันพระนอกจากพระสวดมนต์แล้วจะมีการเทศน์สั้นๆ ให้ญาติโยมฟัง คงเป็นวันโชคร้าย(ของชาวบ้าน) วันพระวันนั้นหลวงพี่ไพศาลติดกิจสำคัญเดินทางลงกรุงเทพฯ  หลวงพ่อเสถียรซึ่งเป็นพระอาวุโสแต่ท่านก็ไม่เทศน์ ท่านจัดคิวให้พระมือใหม่สุดอย่างผมเทศน์ แล้วช่างบังเอิญที่วันนั้นหลวงพ่อคำเขียนแวะมาเยือนวัดป่ามหาวันพอดี ผมพนมมือไหว้ท่านขอให้ท่านเป็นผู้เทศน์เพราะเหมาะสมกว่าผมสักพันเท่า แต่ท่านยิ้มแล้วไม่เทศน์ ท่านอยากฟังผม !

จำได้นาทีนั้นผมจะเอาภูมิความรู้ประสบการณ์ปฏิบัติธรรมอะไรมาเทศน์ต่อหน้าหลวงพ่อคำเขียนผู้ฝึกปฏิบัติมาอย่างเข้มข้นยาวนาน ท่านคงเห็นผมเป็นรุ่นน้องมิตรสหายหลวงพี่ไพศาล คงมีสติปัญญาติดตัวระดับเคียงๆ กันซึ่งผิดถนัด เทียบแล้วผมก็เด็กแบเบาะทางธรรม ไม่ประสีประสาพระธรรมวินัยใดๆ  แต่สุดท้ายสถานการณ์ก็พาผมนั่งพูดต่อหน้าชาวบ้านและหลวงพ่อคำเขียนไปจนจบ จำได้ว่าพยายามพูดเรื่อง การทำงานของคนเราช่วยให้เราปฏิบัติธรรมอย่างไร มีประโยชน์อย่างไร แต่ก็รู้ตัวว่าพูดไปมาไม่ค่อยรู้เรื่อง แล้วชาวบ้านนั่งฟังจะไปรู้เรื่องอะไร

หลวงพ่อคำเขียนท่านนั่งฟังด้วยสีหน้ายิ้มมีเมตตา ผมสังเกตว่าท่านตั้งใจฟังผมมากแม้ผมพูดไปก็ไม่ค่อยได้ความ ผมสัมผัสได้ว่าท่านให้โอกาส ท่านอยากฟังแม้พระมือใหม่เหมือนท่านยินดีเรียนรู้กับทุกคน ทุกระดับ ท่านไม่ถือตัว และด้วยเหตุการณ์นี้เมื่อผมคิดถึงหลวงพ่อคำเขียนครั้งใด เหมือนท่านกำลังสอนธรรมะให้กับผมทุกครั้ง คอยเตือนสติให้ผมพยายามเดินตามท่าน ให้รู้จักเมตตา ให้โอกาส อย่าถือตัว และให้เรียนรู้รับฟังข้อคิดแง่ธรรมจากทุกคนทุกระดับ แล้วนำมาพัฒนาตนอย่างสม่ำเสมอต่อไป.

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved