คิดถึงหลวงพ่อ >
หลวงพ่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แสนจะธรรมดา
กลับหน้าแรก

หลวงพ่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แสนจะธรรมดา
วชิรา เพ็ญโรจน์

หลวงพ่ออาพาธครั้งนี้ร้ายแรงจนต้องใช้คำว่าหนักหนาสาหัสสำหรับเรา  หลวงพ่อทั้งเจาะคอเพื่อช่วยหายใจ ทั้งเจาะท้องเพื่อมีสายให้อาหาร ร่างกายหลวงพ่อถูกกระทำรุนแรงมาก  หลวงพ่ออยู่ใกล้ความตายตลอดเวลา  หลวงพ่อพูดไม่ได้ก็ใช้เขียนบอก-ถาม  หลวงพ่อเขียนบอกทุกคนบ่อยๆ ว่า ใกล้ความตายเข้ามาทุกขณะ ได้อ่านอยู่บ่อยครั้งแต่ไม่เคยเชื่ออย่างจริงจัง ใจคอยมีความหวังว่าวันหนึ่งหลวงพ่อจะกลับมามีเรี่ยวแรง ก้อนเนื้ออาจยุบลง หลวงพ่ออาจกลับมากลืนอาหารได้ตามที่หมอพูด  รูปกายหลวงพ่อคงจะมีเวทนาเจ็บปวด แต่หลวงพ่อไม่เคยแสดงออกให้ได้รู้ว่าเป็นอย่างนั้น  จนวันหนึ่ง หลวงพ่อเขียนบอกอาจารย์กำพลว่า แม้กระทั่งลมหายใจก็เจ็บ หลวงพ่อไม่ชินกับการหายใจด้วยท่อหายใจ บางทีหลวงพ่อเขียนว่า หลวงพ่อหลงลมหายใจ ก็หายใจไม่ได้  พอกลับมาหายใจที่ท่อก็หายใจได้

แต่ละวันหลวงพ่อจะหลับครั้งละไม่นาน ไม่กี่นาทีก็รู้สึกตัว ส่วนมากหลวงพ่อนอนหลับตา  เห็นหลับตาคิดว่าหลวงพ่อหลับ มองไปมือเท้าจะเห็นหลวงพ่อขยับนิ้วมือ ขยับเท้าทำความรู้สึกตัว จึงรู้ว่าหลวงพ่อไม่ได้หลับ  ได้รู้ว่ารูปกายหลวงพ่อมีทุกขเวทนาคงจะพักผ่อนได้ยาก  มีน้อยครั้งที่หลวงพ่อจะหลับยาว ๑ ชั่วโมง พอรู้สึกตัวหลวงพ่อจะเขียนว่านอนหลับไป ๑ ชั่วโมง นั่นคงเป็นเวลาพักที่ดีสำหรับหลวงพ่อ

หลวงพ่อช่วยเหลือตัวเองทุกอย่าง ไม่ทำความลำบากให้พระผู้ดูแล หลวงพ่อลุกเข้าห้องน้ำเองทุกครั้ง ทำความสะอาดตัวเองด้วยผ้าชุบน้ำอุ่น บางครั้งหลวงพ่อเหมือนนอนหลับ พระถวายยาใส่ท่ออาหารยาหลายขนาน บางถ้วยมีตะกอน หลวงพ่อจะลืมตาขึ้นทันทีทำท่าให้พระใช้ช้อนคนก่อนใส่สายอาหาร  

หลวงพ่อตื่นรู้ตลอดเวลา ไม่เคยละเลยการงานซึ่งเป็นชีวิตของหลวงพ่อ แม้ยามอาพาธหนัก วันใดมีเรี่ยวแรงบ้าง หลวงพ่อจะเขียนสั่งงาน มองทะลุปรุโปร่งไปทั้ง ๓ วัด สุคะโต ภูเขาทอง ภูหลง เช่นศาลาน้ำใสหลวงพ่อขอให้แก้ไข น้ำฝนรั่วลงพื้นด้านทิศเหนือ ขอให้ขุดร่องน้ำข้างรั่วด้านทิศตะวันตกปิดช่องทางน้ำไหลออกนอกกำแพง เพื่อว่าเวลาฝนตกน้ำจะอยู่ตามร่องน้ำหล่อเลี้ยงต้นยางนาข้างกำแพง หลวงพ่อว่าถ้าตัดยอดต้นยางนาเลี้ยงไว้ให้พอดีประมาณ ๕ เมตร ต่อไปต้นยางนาจะโตเท่าโอ่งเรียงกันสวยงาม เหมือนต้นยางนายืนต้นสวยงามทางไปลำพูน เชียงใหม่  

หลวงพ่อให้ทำท่อต่อน้ำไม่ใช้จากโรงกรองน้ำลงสวนสมุนไพร หลวงพ่อลงมือทำเองด้วย ที่สุคะโตก็ขอให้ถมดินบริเวณเมรุ เพื่อความสะดวกในการจัดงานศพของคนบ้านใหม่  สั่งให้ตัดต้นไผ่ใหญ่ ๓ ต้น ที่เอนลงข้างถนนกีดขวางทางรถ เพราะอยู่ในตำแหน่งที่เป็นทางโค้งรถเลี้ยวผ่านได้ยาก  พระสงฆ์ทั้งวัดภูเขาทอง สุคะโต และภูหลง ก็ช่วยกันจนงานทุกสิ่งที่หลวงพ่อประสงค์สำเร็จลุล่วงด้วยดีทุกเรื่อง เวลาเขียนกราบเรียนให้หลวงพ่อทราบ หลวงพ่อก็ยกมือไหว้สาธุทุกครั้งไป

ต้นไม้ กระรอกกระแต ไก่ นก ก็เป็นชีวิตจิตใจของหลวงพ่อ ยามใดมีแรงหลวงพ่อจะเดินลงบันไดไปนั่งรดน้ำต้นไม้ ต้นเสาวรสที่หลวงพ่อเก็บเมล็ดมาจากภูเก็ต เพาะปลูกไว้ภูหลง แล้วย้ายกลับมาปลูกที่ข้างกุฏิสุคะโต  แม้จะไม่มีแรงนอนอยู่หลวงพ่อก็ทำท่าให้รู้ว่า เอาข้าวเหนียวมาใส่ตะกร้าให้กระรอกหรือยัง เปิดน้ำก๊อกใส่ต้นเสาวรสให้ด้วย ไม่ได้ยินเสียงไก่ขันเลยไก่ไปไหนกันหมด เวลาไก่กลับมาหลวงพ่อได้ยินเสียงไก่ขัน เขียนถามว่ามีตัวเดียวหรือ ให้แม่ชีวิช่วยเอาน้ำใส่อ่างเตี้ยๆ เอาก้อนหินวางให้นกกางเขนลงอาบน้ำ  ที่ภูเขาทองก็เช่นกัน เอาข้าว เอาผลไม้ ใส่ที่ต้นนิโครธให้กระรอกด้วย

หลวงพ่อยังมีน้ำใจ ใส่ใจคิดถึงผู้อื่นตลอดเวลา  เขียนถามถึงคนโน้นคนนี้ พระ แม่ชี โยม หลวงพ่อกรมไปโรงพยาบาลเสาไห้เป็นอย่างไรบ้าง หลวงพ่อดำ แม่ชีวิ คุณประสาน กลับจากเสาไห้หรือยัง

การเดินทางการเปลี่ยนสถานที่ ก็เป็นสิ่งที่หลวงพ่อทำเป็นปกติในชีวิตเพื่อการสอนธรรม สั่งสอนให้ประพฤติปฏิบัติ  ชีวิตหลวงพ่อ งานหลวงพ่อ  เมื่อยังไม่อาพาธ หลวงพ่อมีแต่ไปไม่อยู่นิ่งกับที่ ยามอาพาธหลวงพ่อไปไหนได้ยาก อยู่ภูเขาทองก็ขอออกไปนอนใกล้พระพุทธรูป หลวงพ่อเรียกว่าหลวงพ่อภูเขาทอง ลานหินโค้ง  เมื่อลำบากเรื่องการหายใจ หลวงพ่อบอกว่าหายใจไม่ได้ พาไปศาลาน้ำใส พาไปหายใจที่ภูหลงอาจหายใจได้  

งานทั้งหลายหลวงพ่อจะไปเอง ทำเองทุกเรื่อง ไม่ว่าเล็กใหญ่ หลวงพ่อตัดสินใจลงมือด้วยตัวเองทุกสิ่งไป  การออกไปซื้อของ อุปกรณ์เพื่อทำงานหลวงพ่อก็อยากทำเอง แม้กระทั่งระหว่างอาพาธหนักครั้งนี้ ก็ให้แวะซื้อท่อประปา เป็นต้น

หลวงพ่อไม่เคยสนใจตัวเอง ความเจ็บป่วยของรูปเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนสิ่งที่หลวงพ่อต้องการทำงานให้สำเร็จเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน หลวงพ่อไม่ได้เจ็บไปกับความเจ็บ ไม่ได้ทุกข์กับความทุกข์ทรมานของร่างกาย หลวงพ่อสอนพวกเราอย่างไร หลวงพ่อเป็นเช่นนั้น หลวงพ่อยิ้มแย้มให้ญาติโยมที่มากราบเยี่ยม แม้สังขารร่างกายอ่อนแรงเมื่อมีแรงกายกลับมาบ้าง หลวงพ่อจะเดินจงกรมหลายรอบริมระเบียง หลวงพ่อเข้มแข็งเพราะจิตใจไม่เกาะเกี่ยวอยู่กับความเป็นไปของกาย “มันเป็นเช่นนี้เอง ตถตา จะตายก็เป็นเช่นนั้นเอง”

การสอนธรรมเป็นสิ่งสำคัญยิ่งใหญ่ในชีวิตหลวงพ่อ หลวงพ่อไม่เคยเหน็ดเหนื่อย เบื่อหน่ายในการสอนผู้คน จะมาก จะน้อย จะเรื่องเล็กใหญ่ การสอนของหลวงพ่อ หลวงพ่อทำทั้งหมดไม่เกี่ยงงอน เมื่อสอนแล้วใครจะทำตามใครจะไม่ทำตาม เป็นเรื่องของแต่ละคน หลวงพ่อได้ทำหน้าที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว  หลวงพ่อไม่ข้องแวะอยู่กับความดีความเลวของใครๆ หลวงพ่อทุ่มเทเสียสละชีวิต เพื่อการสอนธรรม  แม้ยามอาพาธหนัก หลวงพ่อก็ไม่ว่างเว้นการสั่งการสอน หลวงพ่อว่า “ชอบเป็นครูของคน เห็นอะไรผิดก็ชอบแก้ไข รู้ความเท็จจริง ผิดถูกอย่างไร ก็จะบอกจะสอน เป็นหน้าที่ไม่ปล่อยทิ้ง”

หลวงพ่อเขียนสั่งอย่างมากหลายครั้งเรื่องการจัดงานศพ ทั้งพูดเมื่อครั้งยังพูดได้ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์  สิ่งสำคัญที่หลวงพ่อเน้นคือ ให้จัดงานหลวงพ่ออย่างเรียบง่าย ไม่ให้มีพิธีอะไรมาก ให้พระสามวัดเป็นเจ้าภาพ ถ้าจะมีการสวดศพ ก็ให้เป็นการแสดงธรรมแทน หลวงพ่อไม่กลัวความตาย เพราะได้ใช้ชีวิตที่คุ้มค่าแล้ว ความดีที่ทำเป็นของป่าไม้ แม่น้ำ แผ่นดิน อากาศ

หลวงพ่อมองทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องอย่างผู้มีสติปัญญาสมบูรณ์ลึกซึ้ง ทุกสิ่งอยู่ในสายตาของหลวงพ่อทั้งหมด ไม่ขาดตกบกพร่อง การสั่งความของหลวงพ่อจะละเอียดละออ ชัดเจน ครบถ้วน เช่นหลวงพ่อเขียนรายการสิ่งที่หลวงพ่อต้องการ  สิ่งที่หลวงพ่อต้องการให้เก็บรวบรวมไว้ที่พิพิธภัณท์หลวงพ่อ เทปพานาโซนิค เทปโซนี่ ไอว่า กบไสไม้ ค้อนตีตะปู มีด ขวาน วิทยุสื่อสารเก่าๆ โทรศัพท์ขาหมา เครื่องฉายสไลด์ กระเป๋าใส่ภาพสไลด์ ฟิล์มสไลด์ ฯลฯ  หลวงพ่อไม่มีสมบัติมีค่า นอกเหนือไปจากคำสอนสั่ง ที่เราทุกๆ คนได้ฟัง กันมาต่อเนื่องยาวนาน

สำหรับเรา หลวงพ่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แสนจะธรรมดา

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved