คิดถึงหลวงพ่อ >
ข้าวเหนียวนิพพานแล้ว
กลับหน้าแรก

ข้าวเหนียวนิพพานแล้ว
แม่ทองคำ

หลวงพ่อเทศน์เล่าถึงความทุกข์ครั้งยังเป็นเด็กว่า ท่านเป็นคนทุกข์คนยาก ครอบครัวยากจน พ่อไม่มี แม่มีลูกหลายคน ตอนเช้าแม่นึ่งข้าวเสร็จเทข้าวใส่กะบม (ถาดไม้) กำลังเอาไม้คนข้าวให้เย็น ลูกๆ พากันวิ่งมาล้อมวงเตรียมจะคว้าก้อนข้าวใส่ปาก แม่ก็พูดว่า “อย่าเพิ่ง ข้าวมันยังไม่นิพพาน รอให้มันนิพพานเสียก่อน” เมื่อข้าวเย็นลงแล้ว แม่ก็ว่า “ข้าวนิพพานแล้ว” แม่ก็ปั้นข้าวโรยเกลือเป็นปั้นเล็กๆ แบ่งให้ลูกทุกๆ คน พอได้ข้าวคนละปั้น ลูกๆ ก็แยกย้ายกันไปเก็บผัก หักฟืน

หลวงพ่อพาน้องไปทำนา นุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวไถนา น้องก็เอาควายไปเลี้ยง ไถนาอยู่คนเดียวจนมืด น้องขี่ควายวนไปวนมาร้องไห้อยากกลับบ้าน หลวงพ่อเห็นค่ำมากก็พาน้องนอนบนเถียงนาเก่าๆ ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตาย ตกกลางคืนมีนกกระซุมตัวใหญ่บินมากระพือปีก เกาะกิ่งไม้ผุ ไม้ท่อนใหญ่หล่นใส่หลังคาเถียงนา น้องตกใจร้องไห้กลัว ต้องลุกมาปลอบน้องนอนจนถึงเช้า โดยไม่ได้กินข้าวเย็นสักคำ มีแต่ข้าวโพดแบ่งกันคนละฝัก ผ้าห่มก็ไม่มี นอกจากผ้าขาวม้าคนละผืน


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved