คิดถึงหลวงพ่อ >
หลวงพ่อในเรือนใจ
กลับหน้าแรก

หลวงพ่อในเรือนใจ
ศศกร นรรัตน์

กว่าสามปีที่ผ่านมา คำสอนที่ว่า “ศศกร หิวก็กิน ง่วงก็นอน หนาวก็ห่มผ้า คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้าน ทำตัวตามสบาย อย่าขาดการปฏิบัติ ทำงานก็ปฏิบัติได้ ทำไปเรื่อยๆหลงก็ให้รู้ว่าหลง หลงก็กลับมากลับมาที่กาย”  คำสอนนี้ยังก้องในใจ ยังตั้งอยู่อย่างฉ่ำเย็น รอเวลาเรียกมาใช้อย่างยินดี

จากคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ไม่เคยรู้จักหลวงพ่อคำเขียน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าท่านเป็นอาจารย์ของพระอาจารย์ไพศาล ผู้เป็นดั่งแสงเทียนนำทางชีวิตว่าท่านเปี่ยมด้วยเมตตาเพียงใด นับว่ายังมีวาสนาอยู่บ้างที่พระอาจารย์ไพศาลได้แนะนำให้ไปที่วัดป่าสุคะโต แบกเอาใจที่บอบช้ำ เคียดแค้นชิงชัง วนคิดเวียนว่ายกับความทุกข์ กับสาเหตุแห่งทุกข์ที่ตนเองพบ พร้อมกับความยึดมั่นว่าตนเองเป็นคนดี ทำไมจึงถูกกระทำ

เวลา ๕ วัน ๔ คืน ที่สุคะโต กับการอยู่ลำพัง กับการเดิน การปฏิบัติตามแบบเดิมที่เคยปฏิบัติ ทำให้ได้อยู่กับตัวเอง ได้เห็นตัวตนของตนเอง ได้ความคิด เห็นกิเลสของตนได้ชัด แต่ก็ยังเศร้าสร้อย เหมือนคนที่ขาดความรัก จนบ่ายแก่ๆ ของวันที่สี่ ก็ได้กราบหลวงพ่อคำเขียนที่ลานหินโค้ง แม้หลวงพ่อจะลืมเครื่องช่วยฟังและมีดิฉันเพียงคนเดียว หลวงพ่อก็เมตตาสอนปฏิบัติ  เวลานั้นจับใจความสำคัญแต่สิ่งที่ตัวเองสะดุดใจ และมัวแต่เอาใจไปไว้กับความยินดีที่ได้ฟังธรรมจากท่าน บางอย่างจึงหล่นหาย อาจเป็นเพราะไม่ทราบประวัติของท่านมาก่อน ก็มัวแต่ดีใจที่ได้กราบอาจารย์ของพระอาจารย์ที่เคารพ กระนั้นก็ยังน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง ตื้นตันใจ และยิ่งเห็นความเมตตาเมื่อท่านตอบคำถามแม่ชีท่านหนึ่งที่ถามคำถามวกวนไปมาหลังทำวัตรเย็น แต่หลวงพ่อก็ยังคงยิ้มแย้มและคอยตอบ ในขณะที่ในใจดิฉันเองเริ่มหงุดหงิดรำคาญแม่ชีท่านนั้นไปตั้งแต่คำถามรอบที่สอง

เช้าวันที่ต้องเดินทางกลับ ได้ทำวัตรเช้าและกราบลาหลวงพ่อ ท่านได้กล่าวเรื่องการหมั่นปฏิบัติ และบอกว่าอยากมาที่นี่เมื่อไหร่ก็มาได้เสมอ  ขณะนั้นรู้เพียงว่า ในใจมีคำสอนของหลวงพ่อที่ได้รับฟังมาอยู่พร้อม ด้วยความซาบซึ้งและตื้นตัน  ใครจะคิดว่า คำพูดไม่กี่คำ คำสอนไม่กี่ประโยค จะทำให้คนที่เคว้งคว้าง สติมาๆ ไปๆ ได้รับรู้ถึงความฉ่ำเย็นและความเมตตาขนาดนั้นได้  กลับมาถึงกรุงเทพก็ค้นคว้าอ่านประวัติของท่าน จึงได้ทราบว่าท่านปฏิบัติดีปฏิบัติชอบเพียงไร

เมื่อธรรมยาตราครั้งที่ ๑๔ ในวันก่อนเดินทางก็ได้กราบและฟังหลวงพ่อเล่าเรื่องไปภูฐานยิ่งรู้สึกว่าตนช่างมีบุญ ตลอดธรรมยาตรา ตลอดจนทุกช่วงเวลาที่หลวงพ่อป่วย ท่านได้สอนธรรมให้เห็นยิ่งกว่าหนังสือเล่มไหนๆ ยามท้อแท้ ยามที่เป็นทุกข์ ยามที่เจ็บป่วยทางกาย หรือหลงไปเจ็บป่วยทางใจ ได้ดูธรรมที่หลวงพ่อแสดง คำสอนยังเป็นดั่งเครื่องช่วยหายใจ ดั่งแม่ครัวที่ปรุงอาหารบำรุงใจให้เหล่าศิษย์ได้เกิดกำลังใจ ได้เห็นว่า “รู้ซื่อๆ” นั้น ประเสริฐเพียงใด 


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved