คิดถึงหลวงพ่อ >
ห่อข้าวกับปลาขี้โกะ
กลับหน้าแรก

ห่อข้าวกับปลาขี้โกะ
สนิท แม้นมณี

ตอนที่หลวงพ่อทำศูนย์รับเลี้ยงเด็ก ที่วัดท่ามะไฟหวาน ในช่วงเริ่มต้น อาหารการกินก็ลำบากอัตคัดขัดสน ยิ่งเด็กน้อยที่มาฝากเลี้ยงที่ศูนย์เด็ก ยิ่งเป็นตาเลียวโตน เสื้อผ้าเก่าๆ กางขาดดาก เสื้อก็บ่มีกระดุม เด็กๆ เหล่านี้พ่อแม่ไปทำไร่ในดง ไม่มีคนดูแลก็เอาฝากหลวงพ่อดูแล พอตอนเย็นก็มารับกลับบ้าน ที่วัดก็ทำหน้าที่ดูแลที่อยู่ที่กิน หาที่หลับที่นอน สอนกันไปตามประสาพระกับเด็กน้อย พาเก็บไม้ใบไร่ เล่าเรื่องนิทานให้ฟัง พาหลับพานอน

เวลากินข้าว ข้าวที่พ่อแม่ห่อให้ลูกๆ มาวัดจะมีเหมือนกันคือข้าวเหนียวกับปลาขี้โกะ... เด็กน้อยเวลาหิวข้าวจะซิเอาปลาขี้โกะออกมาดูด ซึ่งจะห่อมาคนละต่อน(ชิ้น) ต่อนท่อหัวแม่มือนี่ละ ปลาขี้โกะเป็นอาหารหลักของคนดงที่หาซื้อได้ง่าย และเก็บไว้กินได้หลายมื้อ รสชาติจะออกเค็มๆ พอดูดกินน้ำเค็มๆของปลาแล้วกะซิกัดข้าวเหนียวคำบักใหญ่ตามโดยบ่กัดกินเนื้อปลา เพราะย่านมันหมด  เด็กๆส่วนใหญ่ก็จะกินกันแบบนี้ เด็กถึงเป็นซาง ขาดสารอาหารสำหรับเด็กน้อย หลวงพ่อเห็นแล้วกะเลียวโตน....

บางมื้อมีญาติโยมมาถวายเพลแล้วกะมีปลากระป๋อง หลวงพ่อเก็บไว้  พอฮอดยามเที่ยงกะไปเปิดใส่ถ้วยให้เด็กน้อยนั่งล้อมวงห้าหกคน ปั้นข้าวเหนียวจ้ำปลากระป๋อง...พากันแซบหลาย หัวเราะชอบใจ อิ่มอกอิ่มใจที่ได้กินอาหารใหม่ๆแปลกๆ แต่ปลากระป๋องบ่ได้มีผู้เอามาถวายทุกมื้อ โดนๆ จังได้กินเทื่อหนึ่ง......จนหลวงพ่อได้เข้ากรุงเทพไปสอนปฏิบัติธรรมที่วัดสนามในกับหลวงพ่อเทียน...มีญาติโยมเอาปลากระป๋องมาใส่บาตรกันหลาย ก็รวมเอาไว้เพื่อเอามาฝากเด็กน้อยที่ศูนย์เด็กเล็กวัดภูเขาทอง บ้านท่ามะไฟหวาน

ในตอนนั้น หลวงพ่อมีเพื่อนอยู่ท่านหนึ่งเป็นพระชาวศรีลังกา ท่านจำวัดอยู่วัดเบญฯ (วัดเบญจมบพิตร) หลวงพ่อกะเว้าสู่ท่านฟังว่าอยากได้ปลา กระป๋องจักลังสองลัง  ท่านก็ชวนมาบิณฑบาตกับท่านที่วัดเบญฯ จักมื้อสองมื้อกะได้แล้วปลากระป๋อง หลวงพ่อกะไปหาท่านที่วัด  พอตอนเช้าท่านก็ชวนไปรับบาตรที่หน้าวัด หลวงพ่อคิดหว่าจะเดินไปรับบาตร ที่วัดเบญฯ ตอนนั้นพระจะยืนรอรับบาตรที่หน้าวัดจะมีญาติโยมที่จะทำบุญพากันมาใส่บาตรพระที่หน้าวัดโดยบ่ต้องเดินไปรับบาตร จะมีรถเก๋งขับมาใส่บาตร สามล้อตุ๊กๆ พาใส่บาตรแล้วก็นั่งรถจากไป พอบาตรเต็มก็มาเทบาตรไว้หลังกำแพงวัดจนเวลาเกือบสองโมงก็พากันมาเก็บข้าวของที่ได้มาคัดแยก  หลวงพ่อไปรับบาตรกับเพื่อนสองวันได้ปลากระป๋องมาสองสามลัง นอกจากปลากระป๋องกะหยังได้เสื้อผ้าที่ญาติโยมเอาบริจาคเพื่อไปมอบให้พี่น้องเทิ่งดงอีกหลายลัง....

พอมาถึงแก้งคร้อ มีไทบ้านพี่น้องลงมารับที่ตีนภูบ้านทับเสือหนัก (บริเวณบ้านตลุกหิน เป็นทางเดินขึ้นไปที่บ้านยางคำ) เพราะรถโดยสารมาฮอดนั้น เอาสิ่งเอาของลงไว้ พี่น้องพากับแบกพากันหามลังเสื้อผ้า ลังปลา กระป๋องไปไว้ที่วัด พอหลวงพ่อตีกลองแลงประชุมให้ไทบ้านมารับเสื้อผ้า พากันได้ไปผู้ละโต สองโต พี่น้องพากันยิ้มแย้มแจ่มใส ดีใจที่ได้เสื้อผ้ามานุ่งมาห่มเพราะเทิ่งดงหน้าหนาวอากาศหนาวมาก หนาวสะบั้นเลยยามอาบน้ำยามแลง ปลากระป๋องก็เอาไว้ให้เด็กน้อยในศูนย์กินเป็นอาหารกลางวัน เอาไว้แกงใส่ผักกูด ใส่นางหวานให้เด็กกิน  ฮึๆๆๆ  ลำบากหลายอยู่เทิ่งดง แต่พี่น้องก็ฮักและสามัคคีกันดี มีหยังกะซอยกัน


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved