คิดถึงหลวงพ่อ >
สีคนดง
กลับหน้าแรก

สีคนดง
หลวงพ่อ-เล่า,สนิท แม้นมณี-เขียน

ตั้งแต่ดงหนาป่าบ่แตก ช่วงที่หลวงพ่อขึ้นมาอยู่เทิ่งดงใหม่ๆ น้ำท่ายา วังไหลอยู่โจ้นๆ ลำปะทาวใสไหลล่วยๆ  แต่ก่อนหลวงพ่อสีซิดำๆคลำๆ คนที่มาอยู่ดงกะซิมีสีคือกัน  เวลาลงไปตลาดแก้งคร้อ ตลาดชัยภูมิย่างเข้าตลาดคนมักเหลียวเบิ่ง เพราะสีของคนเทิ่งดงซิแตกต่างจากคนในตลาด  ที่เป็นแบบนี้หลวงหว่าเป็นหย้อนน้ำที่เฮาอาบ เพราะเวลาลงไปในห้วยลำปะทาวซิบ่ได้เหยียบดินในห้วยเพราะใบไม้หล่นมาทับถมกัน หนาหลาย สูงเพียงเอวบางหม่อง สีน้ำก็จะเป็นสีของใบไม้อาบน้ำยามใดก็จะมีสีเคลือบไว้ตลอดเวลาอาบหมดปีหมดชาติ สีก็เลยออกมาดำๆ กล่ำๆ คือกัน

ตอนนั้นโรคไข้ป่ามาลาเรียก็ระบาดหลาย  เทิ่งดง ผู้ใดป่วยผู้ใดไข้ขั้งลงไปหาหมอบ่ทัน ฉีดยาบ่ทันกะพากันตายอยู่เทิ่งภูนี่ละ  หลวงพ่อก็ไปหยามนำบ้าน ถามข่าวไทบ้านซึ่งแต่ก่อนอยู่กันเป็นหย่อมๆ หม่องละสามหลังสี่หลัง  หลายที่สุดคุ้มหนึ่งกะเก้าหลังสิบหลัง ถือไปฉายย่างไปเวลาทุ่มหนึ่งสองทุ่ม เห็นแต่แสงตะเกียงวับแวม หลวงพ่อไปหยามคนออกลูก สาดไปฉายไปนั่งกันอยู่สองสามคนก่อกองไฟ

หลวงพ่อถามเป็นจังใด...ค่อยอยู่หลวงพ่อ....มีหมู่บ่หละ.....มีครับหลวงพ่อ อยู่กันสามสี่คนครับ.....หลวงพ่อบ่แวะบ่ครับ....บ่เป็นหยังดอก...ที่หลวงพ่อบ่เข้าไปเพราะบ่มีบ่อนนั่งบ้านเป็นเฮือนเถียงยกพื้นหลังคามุงหญ้า....คนอยู่ไฟนอนกะเต็มเฮือนแล้ว เกรงใจไทบ้าน.... ยามเอิ้นประชุม ก็จะพากันนั่งในลานกว้างที่เป็นถนนหนทางคนเทียวพอนั่งได้เก้า คนสิบคน ...ไทบ้านบางคนมาประชุมนั่งห่มผ้าซุ่มๆ มาประชุม หลวงพ่อเอามือไปตบ หลังมือหลวงพ่อเป็นเปียกๆ ซุ่มๆ ก็เลยถาม...เอ้าคือบ่ห่มผ้า แห้งมาละโยม...บ่เป็นหยังดอกหลวงพ่อ ห่มไปจักหน่อยมันกะแห้งดอก ตากไว้มันบ่แห้งง่ายครับ ผมมีผ้าอยู่ผืนเดียวครับ....หลวงพ่อเลียวโตนหลายผ้าผืนเดียวห่มไปไฮ่เฮ็ดเวียบเฮ็ดงาน อาบน้ำตบน้ำบิดหมาดๆ เอาห่มอีก....พี่น้องไทดงทุกข์ยากอีหลี...คนที่มาอยู่ดงท่ามะไฟจะต้องต่อสู้กับไข้ป่า ไข้มาลาเรีย ป่วยกันหลาย บางบ้านลูกสองคนตายสองคน เอาคนหนึ่งไปป่าเผาแล้วกลับกะมาเอาอีกคน หนึ่งไปเผานำกัน....คนเป็นพ่อเป็นเป็นบ้าเป็นหลังย้อนเสียใจ ที่สูญเสียลูกอันเป็นที่รักไปตั้งแต่อายุยังน้อย

คนดงมีสีที่แตกต่าง จากชาวบ้านชาวเมืองเขา เพราะดินดง น้ำดง ดินดงคือมันมีแร่ธาตุสารอาหารให้ต้นไม้ต้นไร่ดูดกินเจริญเติบโต อุดมสมบูรณ์หลายแต่ก่อน  น้ำดงกะมีแต่น้ำแร่ธาตุสารอาหารตะกอนที่ละลายจากใบไม้ที่หล่นมาทับถมกัน  แต่ก่อนหลวงกะดำๆคล้ำๆ เดี่ยวนี่ไคแหน่เป็นเลี่ยมๆ     เหลืองๆ เป็นสีคนคือเขาแน่แล้ว  ดงเดี่ยวนี้จืดหมดแล้วสมุนไพรกะจืดรักษาโรคบ่หายบ่เซา แต่ก่อนต้มกินเทื่อเดียวเซามิดซี่รี่เลย  ดงมันแปลนดงมันน้อยมีแต่คนค่อยตัดไม้ บุกเอาดงเอาดอนไปทำไร่ทำสวนจนบ่มีป่า เหลือเป็นดงอีกแล้ว

หลวงพ่ออยู่เทิ่งนี่ตั้งแต่เป็นดงมีสิงสาราสัตว์เก้ง กวางกะมีให้เห็น...จนเดี่ยวนี่หลวงพ่อเหลียวไปทางใดเห็นแต่ฮอยความเป็นดง  มีบ้านมีคนมาอยู่กันเต็มไปหมดแล้ว  เหลียวมาเห็นแต่วัดสุคะโตพอให้ คิดฮอดดงเก่า  มาอยู่ภูหลงพอให้ได้รับไอดงที่ยังพอมีให้ได้กลิ่น  พอให้ หัวใจหลวงพ่อมีแฮง     ซื่นบาน  กะเหลืออยู่เท่านี่ละดงเขาแลนคา....ฮึๆๆๆๆ


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved