คิดถึงหลวงพ่อ >
รอยยิ้มของหลวงพ่อยังอยู่
กลับหน้าแรก

รอยยิ้มของหลวงพ่อยังอยู่
พระสุเมธ  เตชะปัญโญ       

ครั้งหนึ่งหลวงพ่อเปลี่ยนสถานที่จากวัดป่าสุคะโตมาพักผ่อนที่วัดภูเขาทอง ในตอนนั้นท่านมาหลังจากเสร็จสิ้นงานบุญทอดเทียนโฮมแล้ว ข้าพเจ้าเห็นท่านมีสีหน้าสดใสมาก พอท่านมาถึงก็เดินไปนั่งที่เตียงไม้สักหลังใหม่ที่ตั้งแทนที่ของเดิมภายในศาลาน้ำใส พระทุกรูปภายในวัดต่างออกมาช่วยกันปัดกวาดศาลา เป็นปรกติที่เมื่อท่านมาถึง ท่านจะต้องถามเรื่องนู้น เรื่องนี้ พระอาจารย์ตงหมิงก็จะคอยตอบคำถามอยู่ข้างๆ ท่าน

ข้าพเจ้าแอบนั่งมองท่านอยู่ห่างๆ จึงสังเกตเห็นที่คอของท่านบวมเอามาก พร้อมกับมีสีแดงเรื่อๆ คล้ายจะอักเสบ แต่ใบหน้าหลวงพ่อกลับมีแต่รอยยิ้มเต็มไปหมด ข้าพเจ้าเองก็มีความสุขกับรอยยิ้มของท่าน และจู่ๆ ข้าพเจ้าก็เอะใจ

“เอ๊ะ ท่านไม่ยิ้มมานานแล้วนี่นา วันนี้ดีจังท่านยิ้มได้ หรือท่านจะแข็งแรงขึ้น”

แต่อีกใจหนึ่งใจของข้าพเจ้าก็แว้บคิดเรื่องที่ไม่น่าคิดว่า หรือจะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่ท่านมอบให้ลูกศิษย์ทางฝั่งภูเขาทอง

หลวงพ่อนอนเล่น ผ่อนคลายอิริยาบทสักครู่ใหญ่ๆ จึงบอกพระอาจารย์ตุ้มว่าจะกลับ ท่านจึงลุกขึ้นนั่งหย่อนเท้า ค่อยๆ เอามือค้ำยันตัวลุกขึ้น ข้าพเจ้าและพระที่ภูเขาทองพากันนั่งเป็นแถว ส่งหลวงพ่อที่หน้าประตู หลวงพ่อเดินผ่านข้าพเจ้าไปพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ คล้ายๆ จะบอกว่า เยี่ยมๆ พร้อมกับรอยยิ้มอีกครั้ง พวกเราเดินตามหลังส่งหลวงพ่อขึ้นรถ จนกระทั่งเสร็จสรรพ พระรูปอื่นจึงเดินกลับมา มีข้าพเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยืนดูรถท่านแล่นออกไปจนสุดตา

และครั้งนั้นเองคือครั้งสุดท้ายที่หลวงพ่อมาที่วัดภูเขาทอง ข้าพเจ้ายังคิดถึงอยู่เป็นประจำ และแม้ธาตุขันธ์องค์ท่านจะแตกดับแล้ว แต่รอยยิ้มของท่านยังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้าเสมอไป

ขอน้อมสักการะบูชาหมดหัวใจ ท่านเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ และเป็นทั้งครูบาอาจารย์ หัวใจของศิษย์คนนี้ขอถวายให้องค์ท่านตลอดไป  

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved