คิดถึงหลวงพ่อ >
คิดถึงหลวงพ่อคำเขียน
กลับหน้าแรก

คิดถึงหลวงพ่อคำเขียน
หน่อย สุคะโต

เมื่อ ๑๑ ปีก่อน ได้กราบหลวงพ่อครั้งแรกๆ จำได้ว่ากราบแล้วก็รีบๆ กลับ  เจอหลวงพ่ออีกทีในปีที่ ๒ ที่เริ่มเข้าวัด กราบหลวงพ่อแล้วขออนุญาตเข้ามาอยู่วัด บอกหลวงพ่อว่า “หนูขออนุญาตมาช่วยงานวัด หนูไม่ชอบปฏิบัติค่ะ ได้ไหมคะ” หลวงพ่อตอบว่า  “ได้สิ แต่หลวงพ่อไม่มีเงินเดือนให้ มีแต่ข้าวให้กิน มีสบู่ให้อาบน้ำ มีที่ให้นอน”

หลังจากนั้นได้เข้ามาอยู่ที่วัด ก็ติดใจในธรรมชาติ อากาศ รู้สึกร่างกายสดชื่น อารมณ์ก็งั้นๆ แรกๆ ก็เรียบร้อย (ผักชีแบบนั้นแหละ) แต่พออารมณ์เกิดก็โป้งเดียว มารู้สึกผิดภายหลังก็ร้องไห้เสียใจ มีคนพูดว่าหน่อยต้องปฏิบัติธรรม จะได้มีสติรู้ทันอารมณ์ก็เลยเปิดใจลองดู บอกกับหลวงปู่วรเทพว่าฟังหลวงพ่อไม่รู้เรื่อง หลวงปู่บอกว่า ไม่ปฏิบัติก็เออวะกับตัวเอง ลองดูก็เวียนหัวมากแทบอาเจียน สอบถามกัลยาณมิตรเขาก็บอกว่า ค่อยๆ ทำ อย่าเอาจริงเอาจัง  ไม่นานก็เริ่มฟังหลวงพ่อรู้เรื่อง

ปีที่ ๘ ของการอยู่สุคะโต ได้พาโยมไปกราบหลวงพ่อ หลวงพ่อยกมือข้างซ้ายขึ้นแล้วถามว่า “หลวงพ่อยกมือข้างขวาขึ้นใช่ไหม”  ทุกคนเงียบ จำได้ว่าแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเราก็แทบจะไม่ได้ยิน อีกครู่หนึ่งทุกคนก็ตอบว่า “ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ครับ” “ถ้าไม่เชื่อหลวงพ่อ แล้วมาให้หลวงพ่อสอนทำไม” ทุกคนอึ้งกิมกี่ไม่มีคำตอบ แล้วหลวงพ่อก็เฉลย “หลวงพ่อเป็นเพียงผู้บอก เราต้องปฏิบัติเอง ถึงจะรู้ชัดเห็นแจ้ง” ข้าพเจ้าจึงถึงบางอ้อ

ครั้งที่ ๒ ที่ได้สัมผัสจิตที่อบอุ่นเหนือคำบรรยาย เกิดเรื่องใหญ่ใน           สุคะโตทำความเดือดร้อนให้พระอาจารย์หลายรูป ซึ่งต้องขอน้อมกราบขออโหสิกรรมมา ณ ที่นี้  แต่ก็ทำให้เห็นถึงความยุติธรรมของหลวงพ่อ ไม่น่าเชื่อว่าหลวงพ่อจะพูดธรรมะให้ข้อคิดกับคู่กรณีได้อย่างลงตัว เห็นถึงการเป็นผู้ฟัง ผู้ดู ผู้ให้ อย่างเห็นได้ชัด

แล้ววันนี้หลวงพ่ออยู่ไหน กลับจากกรุงเทพฯ ครั้งนี้ไม่เห็นหลวงพ่อ เห็นแต่รูปภาพกับโลงศพ คิดฮอดก็คิดฮอด เฮ้อ! ไม่เห็นเป็นไร สงสัยไปกิจนิมนต์ต่างประเทศ คราวหน้าค่อยมาสุคะโตใหม่ กลับไปปฏิบัติต่อที่บ้านดีกว่า


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved