คิดถึงหลวงพ่อ >
เมตตาของหลวงพ่อ
กลับหน้าแรก

เมตตาของหลวงพ่อ
ลุงนกฮูก

เมื่อปี พ.ศ.๒๕๕๑ มีโอกาสเดินทางไปทำค่ายสามเณรฤดูร้อนที่วัดป่าสุคะโต ผมไม่รู้จักหลวงพ่อมาก่อน ไปด้วยความคิดว่าจะไปลองทำค่ายที่เราไม่เคยทำมาก่อน เมื่อเดินทางไปถึงวัดก็อยากจะกลับบ้าน คิดว่าที่นี่ไม่เหมาะกับเราด้วยประการทั้งปวง ข้อห้ามเยอะเหลือเกิน ว่าจะไปสักสามวันแล้วค่อยกลับเพราะเกรงใจน้องๆ 

เช้าวันที่สอง ผมเดินจากโรงครัวไปยังสำนักงานและเดินสวนกับหลวงพ่อ ท่านเดินตรงเข้ามาเอามือมาลูบที่ท้องแล้วยิ้มทักทาย  ผมก็ยกมือไหว้ท่านและพูดคุยกันตามปกติ  พอท่านเดินผ่านไปเต่าก็บอกว่านั่นหลวงพ่อคำเขียนนะพี่ พระอาจารย์ของพระอาจารย์ไพศาล  ผมก็อึ้งครับไม่คิดว่าจะได้รับเมตตาจากหลวงพ่อที่ทักทายผม  จนวันจะกลับ ก็เข้าไปกราบลาหลวงพ่อ  คำเขียนที่กุฏิ  หลวงพ่อให้คำสอนที่ดีมาก และยังบอกว่าให้ “กลับมาที่นี่อีกนะ คิดว่าที่สุคะโตคือบ้าน ไม่ต้องไปไหนให้มาที่นี่ มีข้าวให้กิน มีความดีให้ช่วยกันทำ ไม่ต้องกลัวอะไร มาได้เลย กลับมานะ”

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมก็ผูกพันกับวัดป่าสุคะโตแห่งนี้มาตลอด  จนเมื่อธรรมยาตราครั้งที่ ๑๔ หลวงพ่อเมตตาผมมากๆ ให้ผมเข้าไปกราบท่านถึงตักและสนทนา “ฝากเรื่องสิ่งแวดล้อมให้ช่วยกันดูแลรักษากันนะ อย่าปล่อยทิ้ง เพราะมันจะกระทบถึงพวกเรา ดูแลกันนะ” 

การที่ผมได้อยู่ใกล้ๆ หลวงพ่อ รู้สึกว่าผมสงบเย็นและรู้สึกได้ถึงความเมตตาที่ท่านมีให้ผม หลวงพ่อคำเขียนท่านเปี่ยมไปด้วยเมตตาธรรม ไม่เคยคิดว่าจะเข้ามาใกล้ชิดหลวงพ่อได้ถึงขนาดนี้ นับว่าเป็นบุญของผมที่ได้พบหลวงพ่อคำเขียน พระที่มีเมตตาบารมีสูงมากอีกรูปหนึ่ง

ผมขอน้อมคารวะ และกราบแทบเท้าหลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ ผมจะจดจำคำสอนของหลวงพ่อเรื่อง “รู้สึกตัว” ไว้ให้มั่น


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved