คิดถึงหลวงพ่อ >
คิดถึงหลวงพ่อ
กลับหน้าแรก

คิดถึงหลวงพ่อ
นวพร ตันศิริ

รอยยิ้มของหลวงพ่อ เป็นภาพที่ข้าพเจ้าคุ้นเคย ข้าพเจ้าสัมผัสได้ถึงความเมตตาที่หลวงพ่อมีให้ทุกๆ คน ทั้งยังเผื่อแผ่ไปยังต้นไม้ที่หลวงพ่อคอยปลูก รดน้ำ และยังสัตว์ตัวน้อยๆ อย่างเช่นกระรอก ที่หลวงพ่อถือข้าวเหนียวถุงหนักๆ ไปให้อาหารเสมอ

จนเมื่อหลวงพ่อป่วย รอยยิ้มของหลวงพ่อก็ไม่หายไปไหน แม้บางครั้ง ข้าพเจ้าจะให้อาหารเหลวทางสายยางหกเลอะผ้าไปบ้าง หลวงพ่อก็ยังส่งยิ้มให้ด้วยความเมตตา

แม้หลวงพ่อจะพูดไม่ได้ ทุกข์ทรมานกายกับความเจ็บป่วยเพียงใด หลวงพ่อก็สอนให้เห็นว่าความเจ็บป่วย ก็ทำให้ทุกข์ทรมานทางกายได้เท่านั้น แต่ใจไม่ต้องทุกข์ตามไปด้วย แม้หลวงพ่อจะอ่อนเพลียจนลุกไม่ไหว หลวงพ่อก็ยังขยับนิ้วไปมา วันใดที่กายแข็งแรงขึ้น หลวงพ่อก็จะเดินจงกรม นับเป็นกิจวัตร ที่หลวงพ่อทำเสมอเมื่อมีเรี่ยวแรง

"ตายแน่นอน ไม่คิดว่าจะรอด" หลวงพ่อเขียนบอกเช่นนี้อยู่หลายครั้ง และเหมือนเตือนสติข้าพเจ้าว่า ถึงมีความหวัง ว่าอยากให้หลวงพ่อได้รับการรักษาให้ได้ผลดีเพียงใด วันนั้นๆ ก็ต้องมาถึง

แม้หลวงพ่อจะละสังขารไปแล้ว แต่คำสอน และสิ่งที่หลวงพ่อปฏิบัติ "ทำให้ดู อยู่ให้เห็น" นั้นยังอยู่ในใจข้าพเจ้าตลอดไป และจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ตั้งใจปฏิบัติ เพื่อเดินไปตามทางที่หลวงพ่อได้เมตตาวางไว้ให้ศิษย์เดินตาม


รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved