หน้ารวมบทความ
   บทความ > นิตยสาร Kids & Family > สยบความกลัว
กลับหน้าแรก
 

นิตยสาร : Kids & Family
Vol. : เมษายน ๒๕๔๘

คอลัมน์ Last Page : สยบความกลัว
By : รินใจ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“บ๊อกการ์ต” เป็นชื่อของภูตตนหนึ่งในหนังสือและภาพยนตร์เรื่อง แฮรี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบาน ภูตตนนี้ถูกนำไปใช้เป็น “อุปกรณ์การสอน” สำหรับการถ่ายทอดเวทมนต์คาถาวิชาหนึ่งให้แก่พ่อมดแม่มดตัวน้อย ๆ ซึ่งรวมถึงแฮรี่ด้วย

ภูตตนนี้ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน นั่นแหละคือความน่ากลัวของมัน เพราะทุกครั้งที่มันปรากฏตัว มันจะแปลงตัวเป็นอะไรก็ตามที่คน ๆ นั้นกลัวสุด ๆ ใครที่กลัวงู มันก็จะปรากฏตัวเป็นจงอางยักษ์ ใครที่กลัวแมงมุม มันก็จะแปลงตัวเป็นแมงมุมมหึมา ส่วนใครที่กลัวศาสตราจารย์สเนป มันก็จะปรากฏตัวเป็นครูผู้เย็นชาแข็งกระด้างคนนั้น

เมื่อมันมาหลอกหลอนใครแล้ว ไม่มีทางที่คน ๆ นั้นจะหนีพ้น และไม่มีวิธีใดที่จะปราบมันได้ แต่มีเคล็ดลับอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือให้คน ๆ นั้นนึกถึงสิ่งที่น่าขัน ชวนหัวเราะ แล้วเปล่งคาถาสั้น ๆ ว่า “ริดิคุลัส” พร้อมกับชี้ไม้เสกไปยังภูตตนนั้น เท่านั้นเองมันก็หมดฤทธิ์ กลายสภาพเป็นสิ่งที่น่าขบขันตามจินตนาการของคน ๆ นั้น ไม่มีความน่ากลัวหลงเหลืออยู่ต่อไป

ฉากนี้ใครจะอ่านหรือดูเพลิน ๆ ก็คงไม่ผิดหวัง แต่ถ้าใคร่ครวญให้ดี ก็จะได้แง่คิดเกี่ยวกับความกลัวของตัวเราเอง รูปลักษณ์อันน่ากลัวของเจ้าบ๊อกการ์ตนั้นไม่ได้เกิดจากอะไร หากมาจากใจของคนที่เห็นมัน กลัวอะไร ก็เห็นอย่างนั้น ใช่หรือไม่ว่าเวลาเราเกิดความกลัว เรามักจะเห็นสิ่งที่เรากลัวอยู่รอบตัว ถ้ากลัวงู มองรากไม้ก็เห็นเป็นงู ถ้ากลัวผี ได้ยินเสียงหนูวิ่ง กิ่งไม้ตก ก็นึกว่าผีหลอก

บ่อยครั้งสิ่งที่เรากลัวแม้จะยังไม่เกิดหรือปรากฏให้เห็น แต่เพียงแค่นึกถึงมันเท่านั้น ก็กลัวจนเหงื่อตกแล้ว เวลานอนคนเดียวที่บ้าน พอนึกถึงโจรที่อาจจะมาปล้นบ้าน หรือผีที่อาจจะมาหลอกหลอน เท่านี้ก็กลัวแล้ว ถามว่าอะไรทำให้เรากลัว โจรหรือ? ผีหรือ? ไม่ใช่แน่นอน เพราะมันยังไม่มาปรากฏเลย แท้ที่จริงสิ่งที่ทำให้เรากลัวก็คือความคิดของเรานั่นเอง

คงไม่ผิดหากจะพูดว่า สิ่งที่เรากลัวนั้นไม่ใช่อะไรอื่น เรากลัวความคิดของเราต่างหาก คิดเมื่อไหร่ ก็กลัวเมื่อนั้น แต่พอไม่คิด ก็หายกลัว เช่น ขณะที่กำลังกลัวจนผวาเพราะอยู่คนเดียวที่บ้านกลางดึก แฟนเกิดโทรศัพท์มา หรือเพื่อนโทรมาบอกข่าวดีว่าถูกรางวัลที่ ๑ เท่านั้นแหละก็หายกลัวเพราะใจไปจดจ่ออยู่กับเสียงของแฟน หรือไม่ก็กำลังฝันหวานว่าจะเอาเงินนับล้านไปทำอะไรบ้าง

ความกลัวนั้นเกิดจากใจยิ่งกว่าจากสิ่งภายนอก ฉะนั้นถ้าจะระงับความกลัวก็ต้องหันมาจัดการที่ใจของเราเอง วิธีนี้ได้ผลกว่าการไปจัดการกับสิ่งภายนอกหรือพยายามวิ่งหนีจากสิ่งนั้นให้ไกลที่สุด นี้คือวิธีเดียวเท่านั้นในการจัดการกับเจ้าบ๊อกการ์ต เพียงแค่นึกถึงอะไรที่ตลก น่าขำขัน ยิ่งสำทับด้วยถ้อยคำ “ริดิคุลัส” (ซึ่งแปลว่าน่าหัวเราะเยาะ) มันก็จะเชื่องลงทันตาเห็น

ความตลกขบขันนั้นสามารถทำให้สิ่งน่ากลัวหมดพิษสงได้ นับเป็นเป็นยาขนานเอกที่ลดความกลัวได้เป็นอย่างดี จึงไม่น่าแปลกใจที่ในประเทศเผด็จการมักมีเรื่องตลกล้อเลียนผู้นำชนิดที่ฟังแล้วก็ต้องหัวร่องอหาย ความตลกขับขันเป็นเวทมนต์คาถาอย่างหนึ่งที่เราควรเรียนรู้เพื่อสู้กับความกลัวในใจของเราเอง

มีอีกหลายวิธีที่จะระงับความกลัวได้ เช่น การแผ่เมตตาหรือความปราถนาดี วิธีนี้ใช้ได้ดีกับสัตว์ร้ายหรือแม้แต่ผี แต่ไม่มีวิธีใดดีไปกว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เรากลัว การหนีไม่ช่วยให้เราหายกลัว บ่อยครั้งการอยู่ห่าง ๆ กลับทำให้เราปรุงแต่งสร้างภาพสิ่งนั้นจนเกินจริง แต่เมื่อได้เข้าไปใกล้ชิดกับสิ่งนั้น กลับหายกลัว คนที่ไปช่วยขนศพและพลิกศพที่วัดย่านยาวยืนยันในเรื่องนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็ว่าได้ไม่เคยเจอศพขึ้นอืด และกลัวที่จะต้องเจอ แต่เมื่อสถานการณ์เรียกร้องให้ไปเป็นอาสาสมัคร ได้สัมผัสกับศพเหล่านั้นด้วยตนเอง ความกลัว รังเกียจ และขยะแขยงก็หมดไป ส่วนหนึ่งก็เพราะมีความปรารถนาดีต่อศพเหล่านั้น อยากให้เขาได้กลับบ้านไว ๆ

ช่อผกา วิริยานนท์ พิธีกรชื่อดังเป็นผู้หนึ่งที่ได้ไปอยู่ใกล้ชิดกับศพนับร้อยที่วัดย่านยาว เธอรู้สึกแปลกใจที่พบว่าศพเหล่านั้นน่ากลัวน้อยกว่าภาพถ่ายที่เห็นก่อนหน้านั้น ในที่สุดก็ได้คำตอบว่า “เพราะเราอยู่ห่างไกลจากความจริง เราจึงจินตนาการไปได้มากมาย”

ความจริงมักน่ากลัวกว่าภาพในจินตนาการ ลองจินตนาการให้น้อยและอยู่กับความจริงให้มาก ๆ แล้วเราจะพบว่า ไม่มีอะไรที่น่ากลัว มีแต่สิ่งที่ต้องทำความรู้จักและเข้าใจ

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved