ปุจฉา-วิสัชนา > ในเมื่อทุกสิ่งไม่เที่ยง ทำไมต้องห่วงเรื่องเวลาและชีวิตที่เหลืออยู่
กลับหน้าแรก

ในเมื่อทุกสิ่งไม่เที่ยง ทำไมต้องห่วงเรื่องเวลาและชีวิตที่เหลืออยู่

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 21 มิถุนายน 2014
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา

ในเมื่อทุกสิ่งอย่างล้วนอนิจจังเป็นสิ่งไม่เที่ยง ไม่น่ายึดถือแบกไว้ สังขารหรือสรรพสิ่งและเวลาเป็นเพียงรอให้กงจักรของกาลเวลาที่หมุนผ่านไป บดขยี้ให้ทุกสิ่งอย่างล้วนแปรเปลี่ยน ล้วนอนิจจัง ทำไมยังต้องห่วงใยคุณค่าของสังขารและเวลาด้วยครับ หรือนิพพานยังมีห่วงได้อีกครับ

 

แม้ทุกอย่างจะแปรเปลี่ยนไม่หยุดนิ่งเหมือนสายน้ำ ก็ไม่ควรที่เราจะปล่อยชีวิตให้ล่องลอยไปตามยถากรรมดังจอกแหนหรือผักตบ เราควรใช้ชีวิตและเวลาที่มีอยู่ให้มีคุณค่ามากที่สุด บำเพ็ญทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน หรืออย่างน้อยก็เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมกับความเปลี่ยนแปลงฝ่ายลบที่จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว เช่น ความแก่ ความเจ็บ ความพลัดพรากสูญเสีย และความตาย

หากเราไม่ทำอะไรเลย เมื่อวันนั้นมาถึง ก็จะทุกข์ทรมานเป็นอย่างยิ่ง ถ้าไม่อยากทุกข์ทรมาน ก็ไม่ควรนิ่งเฉยหรือดูดาย หรือคิดว่าถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที นั่นเป็นความประมาทอย่างยิ่ง อันที่จริงพระพุทธองค์ตรัสสอนเรื่องอนิจจังอยู่เป็นนิจ เพื่อกระตุ้นเตือนให้เราไม่ประมาท ดังปัจฉิมโอวาทว่า “สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำประโยชน์ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด”

ความเป็นมนุษย์ที่เรามีนั้นเต็มไปด้วยศักยภาพที่สามารถสร้างสรรค์ประโยชน์สุขได้มากทั้งกับตนเองและผู้อื่น คุณค่าดังกล่าวไม่ใช่สิ่งที่ควรห่วงใย แต่เป็นสิ่งที่ควรนำมาใช้ให้เกิดผลขณะที่ยังมีโอกาสอยู่

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved