ปุจฉา-วิสัชนา > ทุกข์ใจที่เห็นศัตรูได้ดิบได้ดี
กลับหน้าแรก

ทุกข์ใจที่เห็นศัตรูได้ดิบได้ดี

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 13 พฤษภาคม 2013
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา

กราบนมัสการหลวงพ่อไพศาลค่ะ อยากเรียนถาม หนูมีความทุกข์ใจกับการที่เห็นศัตรูสนใจธรรมะได้ดิบได้ดี หนูรู้ว่าตัวเองมีจิตใจที่ดำมืด และการคิดแบบนี้คนที่ทุกข์คือตัวหนูเอง แต่มันก็หยุดคิดไม่ได้ จะหนีก็หนีไม่ได้ จิตใจแบบนี้มันก็ตามไปตลอด และดูเหมือนอะไรๆก็ไม่เป็นไปดั่งใจ คนที่ทำไม่ดีกับเรา คนที่ทำให้เราโกรธแค้น กลับสนใจสิ่งดีๆอย่างธรรมะ หนูคิดว่าคนที่เลวที่สุดในโลกไม่ใช่คนที่เลวกว่าใครๆ แต่เป็นคนที่ร้ายกับเรากว่าใครๆ

หนูพยายามบอกตัวเองว่า หากสามารถอนุโมทนาหรือยินดีที่เห็นศัตรูได้ดี หรือสามารถอภัยให้ศัตรูได้ คนแรกที่มีความสุขคือตัวหนูเอง แต่หลายครั้งจิตมันก็ชอบฉกฉวยเอาเรื่องเก่ามาคิดตอกย้ำซ้ำเติม ทั้งที่ไม่อยากจะคิดอะไร หนูเลยเขียนมาระบายกับหลวงพ่อ และอยากให้ท่านช่วยโปรดธรรมะกับหนูด้วยค่ะ

คุณรู้ว่าอะไรดี อะไรไม่ดี แต่ใจยังไม่คล้อยตามความรู้หรือความเห็นนั้น พูดอีกอย่างคือ สมองกับหัวใจยังไม่ไปด้วยกัน อันนี้เป็นเรื่องธรรมดา ยังดีที่คุณรู้ปัญหานี้ สิ่งที่ควรทำก็คือพยายามฝึกฝนใจเพื่อให้โน้มสู่สิ่งที่คุณรู้ว่าดีหรือถูกต้อง

ศัตรูที่น่าเลวร้ายที่สุดนั้นไม่ใช่ใครอื่น รวมทั้งไม่ใช่คนที่คุณพูดถึงด้วย แต่คือจิตที่พยาบาท ถูกครอบงำด้วยโลภะ โทสะ โมหะ จิตแบบนี้ทำร้ายคุณยิ่งกว่าอะไรอื่น ชนิดที่บุคคลผู้นั้นก็ไม่สามารถทัดเทียมได้ แต่ถ้าฝึกจิตให้ใฝ่ธรรม คุณก็จะได้มิตรที่ประเสริฐที่สุด ดังนั้นแทนที่คุณจะจดจ่อใส่ใจกับบุคคลผู้นั้น คุณควรหันมาฝึกจิตให้มีเมตตา รู้จักปล่อยวาง และยินดีในความดีของผู้อื่น

ความยินดีเมื่อเห็นผู้อื่นทำดีนั้นถือว่าเป็นบุญอย่างหนึ่ง เรียกว่าปัตตานุโมทนามัย ถ้าคุณหมั่นฝึกฝนจิตใจอยู่เสมอ แม้ว่าทำใหม่ ๆ ใจจะต่อต้านขัดขืน และจะหวนคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ทำให้คุณโกรธ รวมทั้งสรรหาเหตุผลต่าง ๆ นานาว่าคุณสมควรโกรธเขา แต่ถ้าคุณไม่คล้อยตามความคิดดังกล่าว ความโกรธเกลียดจะครอบงำใจคุณได้น้อยลง และในที่สุด คุณจะพบกับความโปร่งโล่ง เบาสบาย แช่มชื่น และเบิกบาน

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved