ปุจฉา-วิสัชนา > ทำไมถึงทำกับฉันได้ แค้นใจที่ทำงานเก่า
กลับหน้าแรก

ทำไมถึงทำกับฉันได้ แค้นใจที่ทำงานเก่า

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2013
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา
กราบนมัสการพระอาจารย์ค่ะ ลูกขอเรียนถามว่า ลูกขอลาออกจากที่ทำงานเก่าก่อนล่วงหน้าและมีการแจ้งเจ้ าของบริษัท(เล็ก ๆ) แล้วว่าจะให้เวลาสองสัปดาห์ ในการหาคนใหม่ และบริษัทก็ได้จัดหาคนใหม่มาทำงาน 2 คน แทนงานที่ลูกรับผิดชอบคนเดียวมาตลอดสองเดือน แต่พอสิ้นเดือน ทุกคนได้รับเงินเดือนและค่าตอบแทน แต่ลูกกลับไม่ได้เลยแม้แต่บาทเดียว

ขอยอมรับด้วยใจจริง ว่าแค้นมากเจ้าค่ะ เพราะตลอดเวลาที่เราทำงาน คนเดียวแทนคนสี่คน ไม่เคยคิดโอที ไม่มีค่าเบี้ยเลี้ยง ซ้ำยังออกค่าอาหาร+น้ำ ให้กับน้องที่ไปด้วยแทนบริษัท ทำงานทุกวันมาก่อนกลับทีหลังเป็นส่วนใหญ่ แบกภาระหน้าที่เต็มที่

วันสุดท้ายที่ทำงานก็กลับจากไซต์งานเกือบสามทุ่ม ทั้งที่เป็นวันเสาร์ ใจคิดสาปแช่งกับสิ่งที่เขาทำกับเราสาเหตุที่เราทนทำงาน ให้ไม่ได้ ก็เพราะทนกับสิ่งที่เขาทำกั บคนอื่น ไม่ได้ ลูกยอมอดดีกว่าก้มหัวให้คนไร้ศีลธรรมทั้งสองคน

ลูกทราบว่า การคิดอาฆาต พยาบาท จองเวรมันบาป แต่พอนึกถึง พ่อแม่กับลูก และภาระที่บ้าน ว่าต้องรับผิดชอบ เราก็อดคิดอยากจะเห็นหายนะของทั้งสองคนผัวเมียเร็ว ๆ เสียไม่ได้

ความจริงตัวเองเป็นคนไม่ยอมและไม่กลัวคน ไม่เคยกลัวการเผชิญหน้ากับใ คร ไม่ว่าเราจะเป็นฝ่ายผิด หรือ ฝ่ายถูก เพราะชีวิตผ่านเรื่องร้าย ๆ มาเยอะ เกือบตายก็นับครั้งไม่ถ้วนเ ลยไม่รู้ว่า จะต้องกลัวอะไรอีก

แต่พอมานึกอีกที ก็นึกถึงวันเก่า ๆ ที่เคยดีต่อกัน ช่วยเหลือกัน ปรับทุกข์ หัวเราะ เฮฮากัน ก็สังเวชใจ ...โอ้หนอ ใจคน เมื่อวานยังรักกันอยู่ดี ๆ วันนี้ตัวเรากลับคิดอยากจะฆ่าเขา(ทาง ใจ) ซะแล้ว ละอาย และอยากถอดถอน อโหสิให้เขา แต่ความอดอยาก ลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ ณ เวลานี้ มันก็เผลอคิดว่า ทีเรายังคิดถึงส่วนดี ๆ แต่เขาสิกลับทำกับเราได้ลงคอ...แล้ว ความอาฆาตมันก็ก่อตัว ร้อนขึ้นๆ ทำอะไร ไม่ได้เลย คิดแต่อยากเอาคืนอย่างเดียว ทั้งสองความคิด มันสลับกันไปมา ... ยากเหลือเกิน อยากให้อภัย แต่มันอภัยไม่ตลอดรอดฝั่ง ร้อนจริง ๆ เจ้าค่ะ

ขอเมตตาจากพระอาจารย์โปรดชี้ทางสว่างให้ลูกได้เห็นด้วยเถิดค่ะ ปัญญาของลูกคงยังน้อยอยู่ เลยไม่สว่างคาตาเสียที หากบุญวาสนาที่ลูกเคยทำนั้น ยังมีอยู่ ขออุทิศให้พระอาจารย์ ขอให้พระอาจารย์มีความสุขค่ะ

ความโกรธแค้นพยาบาทนั้น ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายทุกข์ร้อนเลย แม้แต่น้อย แต่กลับทำให้เราเป็นทุกข์ เป็นการทำร้ายตัวเอง นอกจากจิตใจรุ่มร้อนแล้ว ยังอาจกินไม่ได้นอนไม่หลับ และทำให้ร่างกายเจ็บป่วยด้ว ย

คุณพูดถูกแล้ว เขาไม่ควรเอาเปรียบคุณ เขาไม่มีสิทธิทำให้คุณทุกข์ ยากเดือดร้อนในเมื่อคุณก็ทำงานให้เขาอย่างเต็มที่ แต่ทำไมคุณจึงกลับซ้ำเติมตัวเองด้วยการเอาความโกรธมาเผาลนจิตใจวันแล้ววันเล่า

คนอื่นนั้นทำได้อย่างมากก็โกงเงินคุณหรือทำร้ายร่างกายของคุณ แต่เขาไม่สามารถทำร้ายจิตใจ คุณให้เป็นทุกข์ได้ มีคนเดียวที่จะทำเช่นนั้นได้ ก็คือตัวคุณเอง หรือพูดให้ถูกคือใจที่ยึดติดถือมั่นในสิ่งที่ผ่านไปแล้ว รวมทั้งใจที่ยึดกุมความอาฆาตพยาบาทเอาไว้ เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วควรแล้วหรือที่คุณจะเก็บความอาฆาต พยาบาทไว้ในใจ

เขาจะสำนึกผิดหรือขอโทษคุณหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของเขา แต่คุณควรดูแลตนเองให้มีความสุข ไกลจากความทุกข์ นี้เป็นเรื่องของคุณโดยตรง ตราบใดที่คุณยังมีความอาฆาตอยู่ คุณจะไม่มีความสุขและสงบเย็นเลย จะว่าไปแล้วการให้อภัยเป็นหน้าที่อย่างหนึ่งของคนเรา เพราะมันช่วยดับความโกรธที่ เผาลนจิตใจได้ เป็นเสมือนยาที่สมานแผลใจให้กลับคืนดี
รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved