ปุจฉา-วิสัชนา > ยังฝังใจที่แม่ไม่ดูแลหลาน
กลับหน้าแรก

ยังฝังใจที่แม่ไม่ดูแลหลาน

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 11 พฤศจิกายน 2012
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา

กราบนมัสการพระอาจารย์เจ้าค่ะ กราบเรียนปรึกษาและขอคำแนะนำจากพระอาจารย์โยมเก็บความทุกข์ใจและไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับแม่ได้เลย ปัญหามีอยู่ว่า รับแม่มาอยู่ด้วย 2 ปีกว่าแล้ว แต่ตลอดเวลาที่รับแม่มาอยู่ด้วย รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยรักแม่เลย การดูแล ปรนนิบัติ ก็ทำไปเพราะหน้าที่ของลูกเท่านั้นไม่เคยทำด้วยใจเลย หนำซ้ำยังขุ่นเคืองใจกับแม่อยู่บ่อยๆ (แต่ไม่ได้พูดให้แม่รับรู้) ก่อนหน้านี้แม่อยู่กับพี่สาว แต่รับแม่มาอยู่ด้วยเพราะรับปากพ่อเอาไว้ก่อนพ่อจะเสีย เพราะพ่อคิดว่าโยมจะเป็นลูกที่ดูแลแม่ต่อจากพ่อได้

แต่โยมฝังใจกับแม่ตั้งแต่ 10 ปีที่แล้ว คือตัวโยมเองมีลูก 2คน (คนแรกลี้ยงเอง ตอนนั้นอายุ 2 ขวบครึ่ง ) ก็มีคนเล็กตามมา แต่เนื่องจากทำงานประจำทั้ง 2 คน ไม่สามารถเลี้ยงลูกเองได้ทั้ง 2 คนในช่วงแรก ก็ปรึกษาแม่กับพ่อว่าจะฝากคนเล็กให้พ่อกับแม่ช่วยดูแลก่อน คำตอบคือแม่บอกว่าไม่เลี้ยงหลานคนไหนทั้งนั้น (ที่เลี้ยงโยมกับพี่ๆ มาแม่ก็เหนื่อยมากแล้ว) แล้วแม่ก็ทำตามคำพูดค่ะไม่ดูแลให้ โยมก็ไม่ได้โกรธแม่ (เพราะคิดว่าแม่คงเหนื่อยจริงๆ) ก็ตัดสินใจฝากลูกกับสถานรับเลี้ยงเด็กได้ไม่ถึง 2 เดือน พ่อก็มารับหลานไปดูแลเองทั้ง 2 คน (ค่าใช้จ่ายโยมรับผิดชอบเองทั้งหมดทั้งส่งเสียพ่อกับแม่ ทั้งค่าใช้จ่ายของลูก)

สิ่งที่โยมเสียใจมากที่สุดและลืมไม่ได้ก็คือพ่อโทรไปบอกให้กลับบ้านด่วน ลูกป่วยทั้ง 2คน พ่อรับคนเดียวไม่ไหว (ตอนนั้นลูกคนเล็กได้ 8 เดือนและป่วยกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว) โยมกลับไปถึงบ้านลูกคนเล็กนอนในเปล ไม่มีผ้าห่ม ตัวร้อนจี๋ ขี้ตาเต็มตาไปหมด โยมถามแม่ว่าทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมแม่ไม่ห่มผ้าเช็ดขี้ตาให้หลานบ้าง? เด็กต้อง Admit พร้อมกันทั้ง 2 คนเพราะไข้สูงมาก พ่ออยู่เฝ้าไข้หลานทั้ง 2 คน ปัญหาเกิดที่รพ. อีกเพราะคนเล็กติดคุณตามากโยเยตลอด พ่อก็ไม่ได้พักผ่อนเลย แต่แม่กลับบ้านไม่สนใจ

ทุกวันนี้ทุกครั้งที่โยมพยายามทำดีกับแม่ ทุกครั้งที่ปฏิบัติธรรม นั่งกรรมฐาน ภาพนี้มันก็สะท้อนขึ้นมาในใจอยู่เสมอ โยมควรทำอย่างไรดี (ครอบครัวส่วนตัวของโยมอบอุ่นดี สามีและลูกๆดีมากค่ะ)
กราบขอบพระคุณพระอาจารย์มากเจ้าค่ะ

การที่คุณแม่ของคุณบอกว่าจะไม่ดูแลหลานคนไหน อีกทั้งยังทำตามที่พูดทั้ง ๆ ที่เด็กไม่สบายนั้น น่าจะมีสาเหตุมากกว่าที่คุณเล่ามา แต่จะเป็นเพราะเหตุใดก็ตาม สิ่งที่คุณควรทำก็คือ ให้อภัยท่าน หาไม่แล้ว ความรู้สึกติดค้างใจจะคอยรังควานคุณ และทำให้คุณไม่มีความสุขในการดูแลท่าน

คุณควรมองว่า แม้ท่านจะทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องไปบ้าง แต่ท่านก็มีบุญคุณต่อคุณอย่างไม่อาจประมาณได้ อย่าให้ความไม่ถูกต้องเพียงแค่ครั้งเดียวลบล้างความดีของท่านจนหมด ความผิดพลาดนั้นเป็นธรรมดาของมนุษย์ คุณเองก็ต้องมีเช่นกัน บางครั้งคุณอาจเผลอทำไม่ดีกับพ่อแม่หรือแม้แต่ลูก อาตมาเชื่อแน่ว่าสิ่งหนึ่งที่คุณอยากได้จากคนเหล่านั้นคือ การให้อภัย

หากคุณไม่สามารถให้อภัยท่านได้ ก็คงยากที่จะทำดีกับท่านด้วยความเต็มใจและอย่างมีความสุข เมื่อถึงวันหนึ่ง คุณก็คงจะเสียใจกับการกระทำเช่นนั้น และจะเสียใจหนักขึ้นเมื่อพบว่าโอกาสที่จะแก้ตัวได้ผ่านไปแล้วเนื่องจากคนที่คุณรักนั้นได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved