ปุจฉา-วิสัชนา > ทุกข์ของเพื่อนต่างแดน
กลับหน้าแรก

ทุกข์ของเพื่อนต่างแดน

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 30 มิถุนายน 2012
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา
กราบนมัสการพระอาจารย์อีกครั้งค่ะ ดิฉันมีเรื่องข้องใจ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองแต่ก็รู้สึกไม่สบายใจ

เรื่องมีอยู่ว่า มีพี่ผู้หญิงไทยคนหนึ่ง มีลูกติดจากเมืองไทยมาด้วย 2 คน อาศัยอยู่ต่างประเทศ เพิ่งหย่าขาดกับสามีชาวยุโรปหลังจากอยู่ด้วยกันมาแล้วกว่า 3 ปี เนื่องจากฝ่ายชายเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวและเรียกร้องค่าใช้จ่ายจากฝ่ายหญิงเกินพอดี นอกจากนั้นแล้วก็ยังหลอกให้ฝ่ายหญิงเซ็นค้ำประกันหนี้ที่เค้ามีกับทางธนาคารมากกว่าสามล้านบาท ดิฉันได้เข้าไปช่วยเหลือพี่ผู้หญิงไทยในการก่อร่างสร้างตัวใหม่ ทั้งด้านราชการเพื่อขอทุนสนับสนุนจากหน่วยงานสวัสดิการสังคม และช่วยส่งเสริมให้เค้าได้มีรายได้เสริมจากการรับทำความสะอาดตามบ้าน ดิฉันกล่าวกับพี่คนนี้ว่า เราไม่มีเวลาที่จะคร่ำครวญเสียใจ เรามีภาระและหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ และขอให้พี่เค้าลุกขึ้นยืนด้วยตนเองให้เร็วที่สุด ซึ่งพี่ผู้หญิงคนนี้ก็แสดงให้เห็นว่าเค้าทำได้ และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่ออนาคตที่ดีขอลูกๆ ของแก

แต่เมื่อไม่นานมานี้ ลูกสาวคนหนึ่งของแก ได้ต่อว่าแม่ของตน หลังจากที่ได้พูดคุยกับอดีตสามีของแม่ ประมาณว่า "ทำไมถึงเลิกกับป๋า (อดีตสามี) แล้วเป็นยังไงล่ะตอนนี้ลำบากไหม /แล้วก็วิ่งไปหาผู้ชายคนใหม่ทันที (พอดีว่า มีเพื่อนร่วมงานของพี่แก เข้ามาแสดงความเห็นอกเห็นใจ) / แล้วคนใหม่เค้าไม่ได้ช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายบ้างเลยเหรอ (ซึ่งดิฉันเห็นว่า นี้เป็นประโยคที่น่าเกลียด) / หนูไม่อยากอยู่ที่นี่เลย ไม่มีความสุข หนูอยากจะกลับเมืองไทย แล้วไม่กลับมาหาแม่อีก"

พี่ผู้หญิงไทยเล่าให้ดิฉันฟังด้วยน้ำตานองหน้า แกรู้สึกเสียใจและท้อแท้ แต่กระนั้นแกก็ยังเป็นห่วงลูกของแก

หืม... ดิฉันก็ได้แต่รับฟัง ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไรมาก เพราะรู้ว่าตนเองนั้นรู้สึกไม่พอใจมากกับเรื่องที่ได้ยิน แต่ก็ได้ถามกลับไป กับลูกอีกคนหนึ่งของแกที่นั่งฟังอยู่ด้วยว่า "แล้วถ้าอย่างนั้น ความสุขมันอยู่ที่ไหน" ขออนุญาตพระอาจารย์ช่วยแนะนำว่า เราควรจะวางตัวและวางใจอย่างไรบ้างค่ะ ขอขอบพระคุณพระคุณเจ้าล่วงหน้าค่ะ

ปล.ดิฉันเห็นว่า คนไทยที่อยู่ต่างแดนน่าสงสารมาก แม้ว่าเค้าจะมีทรัพย์สินเงินทอง ซึ่งดูเหมือนว่านั่นจะเป็นสิ่งที่สร้างความสุข แต่จริงๆแล้วพวกเขาโดดเดี่ยวและเหงา ขออนุญาตคอมเมนท์ว่า วัดไทยส่วนใหญ่ในต่างแดนก็มักจะเน้นเรื่องของวัฒนธรรมประเพณีมากเกินไป จนแทบจะไม่ได้สัมผัสธรรมะเลย

คุณได้ทำสิ่งที่ควรทำแล้วในฐานะเพื่อนมนุษย์ คือพยายามช่วยเหลือผู้ที่กำลังทุกข์ยากเดือดร้อน ทั้งในด้านอาชีพการงานและกำลังใจ ในการช่วยเหลือนั้นย่อมมีอุปสรรคบ้าง แต่ก็อย่าท้อแท้หรือยอมแพ้ง่าย ๆ

ในกรณีของลูกสาวที่ไม่ต่อว่าแม่นั้น คงเป็นเพราะเธอไม่เข้าใจว่าแม่ได้รับความทุกข์จากอดีตสามีอย่างไร หากเธอเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก็น่าจะมีความเห็นใจแม่และเห็นด้วยกับการตัดสินใจของแม่ อีกสาเหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะเธอติดสบาย ตอนอยู่กับพ่อ คงมีความสะดวกสบายทางวัตถุ และคิดว่านั่นเป็นความสุข แต่หากเธอรู้ว่าแม่มีความทุกข์ใจอย่างไรในสภาพเช่นนั้น ก็คงตระหนักว่าสบายกายแต่ทุกข์ใจนั้น ย่อมเทียบไม่ได้กับสบายใจแม้กายจะไม่สะดวกสบาย ในกรณีอย่างนี้สิ่งที่คุณสามารถช่วยได้ก็คือ พูดคุยกับเธอให้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร และเหตุใดแม่ของเธอจึงตัดสินใจเช่นนั้น บางทีเธออาจยังเด็กอยู่จึงพูดไปตามอารมณ์ สมควรที่จะได้รับการให้อภัยหรือความเข้าใจจากผู้ใหญ่หรือผู้ที่มีวุฒิภาวะมากกว่า

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved