ปุจฉา-วิสัชนา > ปฏิบัติธรรมแล้วเกิดเบื่อหน่ายทางโลก
กลับหน้าแรก

ปฏิบัติธรรมแล้วเกิดเบื่อหน่ายทางโลก

โดย พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 22 ตุลาคม 2010
จากหน้า พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

ปุจฉา วิสัชนา

กราบนัสการพระคุณเจ้า..ดิฉันมีข้อสงสัยค่ะ การฝึกปฏิบัติธรรมที่ไม่ให้มีความอยาก..และได้ปฏิบัติตามที่พระคุณเจ้าได้ แนะนำ.. แต่ยังมีความเบื่อหน่ายทางโลก อยากจะหลีกหนีความวุ่นวาย หาที่สงบทางกายและทางใจ ถ้าเป็นลักษณะแบบนี้พระคุณเจ้าคิดว่าการปฏิบัติมีข้อผิดพลาดหรือเป็นเช่นไร เจ้าค่ะ

"ความอยากสงบ อยากมีความสุข ชักนำให้เรามาปฏิบัติธรรม อันนี้ไม่เป็นปัญหา เป็นธรรมดาของคนที่มาปฏิบัติธรรม แต่เมื่อลงมือปฏิบัติ เช่น เดินจงกรม ตามลมหายใจ ก็ขอให้วางความอยากลงเสีย ไม่เช่นนั้นใจจะไม่อยู่กับปัจจุบัน แต่อยู่กับความอยากแทน ซึ่งจะทำให้ใจไม่ผ่อนคลาย กลายเป็นเกร็งและเครียดในที่สุด

ปฏิบัติใหม่ ๆ ก็จำเป็นต้องห่างไกลจากความวุ่นวาย เพื่อให้ใจสงบ แต่ถึงที่สุดแล้ว ความสงบอยู่ที่ใจ ถ้าปฏิบัติถูกต้อง อยู่ที่ไหน ใจก็สงบได้แม้รอบตัวจะอึกทึกวุ่นวาย

ใจที่เป็นปฏิปักษ์หรือรู้สึกเป็นลบต่อความวุ่นวาย ยังไม่ใช่ใจที่เอื้อต่อความสุข หากปฏิบัติแล้วยังมีความรู้สึกอย่างนี้ แสดงว่าการปฏิบัติยังไม่ก้าวหน้า หาไม่ก็ปฏิบัติผิด ลองวางใจให้ถูกต้อง เช่น เป็นกลางต่อความวุ่นวาย ไม่ยินร้ายต่อเสียงอึกทึก ในที่สุดจะพบความสงบที่ใจ (แต่ก็อย่าไปยึดติดความสงบนั้น เพราะมันไม่เที่ยง)

ผู้ที่ก้าวหน้าในการปฏิบัติ พร้อมจะออกไปอยู่ในโลก โดยใจไม่ทุกข์ พร้อมจะทำการงานโดยไม่บ่ายเบี่ยง พร้อมจะรับผิดชอบโดยไม่รู้สึกหนักใจ"

รวบรวมงานเขียนและบทความของพระไพศาล วิสาโล www.visalo.org  korobiznet เอื้อเฟื้อพื้นที่   
webmaster    ๒๕๕๒ All Rights ไม่ Reserved